Szok.Justin właśnie kończył śpiewać "As long as you love me".Ani trochę nie wiedziałam, co robię w tym miejscu.Czułam na sobie spojrzenia kilku osób z Bieber Teamu.W końcu podeszła do mnie kobieta, jak się później okazało miała na imię Alison i zajmowała się stylizacjami Justina.
-Widzę, że spodobałaś się naszemu Bieberkowi-powiedziała z uśmiechem.
-Ja...nie...to znaczy..eeem-zaczęłam gubić się w słowach
-Spokojnie, wiem co mówię.Dam ci radę-bądź cierpliwa i zaufaj mu.To na prawdę świetny chłopak.
Zachowywała się tak, jakbyśmy zaraz mieli zostać parą.Kompletnie nie rozumiałam, co miała na myśli mówiąc te słowa i dając mi rady, które rzekomo mają mi się przydać.Nie zdążyłam jej odpowiedzieć, bo nagle pojawił się Justin.
-Mam nadzieję, że Alison nie zrobiła ci prania mózgu?-próbował być poważny, jednak po kilku sekundach pokazał swoje śnieżnobiałe zęby.
-Niee, jest bardzo miła.
-No tak.Pójdę się szybko przebrać w coś wygodniejszego.Daj mi 15 minut.
Nie wiem co on kombinował, ale zaczynało mi się to podobać, choć przyznam, że czuję się nieco jak w ukrytej kamerze.Po równych 15 minutach pojawił się Justin.Cholerny perfekcjonista.
-Jestem skarbie, możemy iść.
Miał na sobie czarną, opinającą i jednocześnie podkreślającą koszulkę, czarne spodnie z obniżanym krokiem i czerwone supry.Wyglądał seksownie.
-Iść?Gdzie?
-Zapraszam cię na...jakąś dobrą kawę i deser.
-Randka?-spytałam nieco niepewnie
-Jesteś bardziej sprytna i cwana, niż mi się wydawało.A więc zgadzasz się?
-Na randkę, czy na zwykły wypad do restauracji?
-Niech będzie, że na randkę-uśmiechnął się szczerze.
-A mam jakieś inne wyjście?-postanowiłam się z nim trochę podroczyć.
-Mogłabyś mi nadzwyczajniej w świecie świecie odmówić, jednak wolałbym, abyś tego nie robiła.
-A więc chodźmy!
Na jego twarzy momentalnie pojawił się uśmiech.Włożył ciemne okulary i nieco się zgarbił.No tak, prywatność.Weszliśmy do pierwszej, lepszej kawiarni i zajęliśmy miejsca.Nie musieliśmy długo czekać, bo po kilku minutach pojawiła się przy naszym stoliku kelnerka.Była około trzydziestki i wyglądała naprawdę świetnie.
-Czego państwo się napiją?-spytała.
-Poproszę cappucino i jakieś duże ciastko z dużą ilością bitej śmietany.-oblizał swoje usta, a ja zauważyłam, że kobiecie miękną nogi.O, czyli nie jestem sama!
-A dla pana dziewczyny?
-Nie jestem...-zaczęłam.
-To samo-odpowiedział Justin, przerywając mi w połowie zdania.
Kiedy pracownica przyjęła zamówienie zadała jeszcze jedno pytanie, którego żadne z nas się nie spodziewało, a już na pewno Justin.
-Czy ja pana skądś nie znam?
-Nie sądzę-odpowiedział zdenerwowanym tonem, ale opanował całą sytuację.
Po tych słowach kelnerka odeszła do baru i przekazała zamówienie osobom zajmującym się przygotowywaniem posiłków.
-Co to miało być?-spytałam.
-Nie rozumiem o czym mówisz?
-Nie udawaj...dlaczego przerwałeś mi, kiedy próbowałam powiedzieć, że nie jestem twoją dziewczyną?
-Oj przestań...-machnął ręką i zaczął przyglądać się moim oczom.
-Dlaczego tak na mnie patrzysz?Jestem brudna?Mam rzęsę pod okiem, a może wyskoczył mi ogromny pryszcz?-zażartowałam.
-Masz piękne oczy, takie...tajemnicze.
-Ty cały jesteś tajemniczy.Nadal nie wiem, co tu robię.
-Siedzisz ze mną i miło spędzasz czas.Nie podoba ci się?
-Przestań to robić!
-Co takiego?
-Ciągle udajesz, że nie wiesz o co chodzi i wymigujesz się z odpowiedzi.
-Wszystkiego dowiesz się w swoim czasie.
Naszą rozmowę przerwała kobieta, która położyła zamówione przez nas(w sumie przez Justina) desery.
-Dziękuję-powiedzieliśmy równocześnie.
Justin zaczynał jeść swoje ciastko z kremem.Przyznał, że robił to tak seksownie, że w tym momencie miałam ochotę zostać tym przysmakiem.Co ja wygaduję...Po chwili poczułam, jak Justin smaruje mój nos bitą śmietaną.
-Co to miało być?!-powiedziałam lekko oburzona.
-Tak się we mnie zapatrzyłaś, że musiałem coś zrobić-moim oczom ukazał się rząd jego idealnie białych zębów.
-Bardzo śmieszne...-lekko się zawstydziłam i poczulam, jak moje policzki różowieją.
-Do twarzy ci ze śmietaną na twarzy-zachichotał.
-Myślę, że tobie też będzie-powiedziałam, po czym jednym ruchem sprawiłam, że na jego ustach pojawiła się śmietankowa masa.
Byliśmy tak zajęci śmieniem się i wygłupianiem, że nie zauważyliśmy ludzi, którzy patrzeli na nas, jak na małe dzieci, które nie wiedzą, jak zachować się w miejscu publicznym.
-Chodźmy stąd!-rzekł Justin, ciągnąc mnie za rękę.
Wyszliśmy z restauracji i oboje postanowiliśmy, że zwiedzimy chociaż małą część miasta.Świetnie się razem bawiliśmy.Byliśmy w galerii handlowej, na lodach, na letnim torze saneczkowym.Kilka osób zaczepiło Justina, mówiąc mu, że jest łudząco podobny do Justina Biebera.
-Dawno tak miło nie spędziłem czasu-powiedział roześmiany Justin.
Poczułam, że to w pewnym sensie moja zasługa.
-Ja również- przyznałam.
Całkowicie straciłam rachubę czasu.Zerknęłam na wyświetlacz telefonu, a tam aż 20 nieodebranych połączeń od mamy.Cholera, mam przechlapane.
-Justin, muszę już iść...-powiedziałam niechętnie.Nie chciałam się z nim żegnać.Było mi strasznie dobrze w jego towarzystwie.
-Zobaczymy się jutro?-spytał.
-A nie wracasz do siebie?-przyznam, że byłam nieco zdziwiona.
-Zostanę tutaj jeszcze trochę.
Ucieszyłam się.Polubiłam go, nawet bardzo.
-To świetnie, jasne, że się zobaczymy!
-Mógłbym dostać twój numer telefonu?Skontaktuję się z tobą i umówimy się o której godzinie po ciebie przyjadę.
-Emm, jasne.-podałam mu ciąg cyfr, po czym ze smutkiem się z nim pożegnałam.
Przytulił mnie do siebie i musnął mój policzek.
-Do zobaczenia śliczna!-oblizał swoje pełne usta.
-Do jutra cwaniaczku-uśmiechnęłam się szczerze i ruszyłam w stronę dworca.
Świetny ;))) Czekam na nn i weny życzę ;)
OdpowiedzUsuńJeju :'( zazdroszczę jej :'(
OdpowiedzUsuńI tobie też talentu <3
Swietny rozdział, genialna fabuła tak lekko się czyta. ;) infotmuj mnie dalej na moim blogu. :)
Ale super. Takie kochaneeee ;***
OdpowiedzUsuńZapraszam do siebie. Mam dosyć ciekawą fabułę:
nothing-like-us-jilly.blogspot.com
Cudooo <3 Chce nastepny :)
OdpowiedzUsuń