sobota, 10 maja 2014

Rozdział VI

Nora's Pov:

Nie mam pojęcia czemu, ale w nocy nie potrafiłam zmrużyć oka.Chyba za dużo się wczoraj wydarzyło.Nie wierzę w to, co się dzieje.Przydałby się kubek lodowatej wody wylanej prosto na moją twarz.Może wtedy bym się ocknęła z tego dziwnego, a zarazem niesamowitego snu.Ale czy tego właśnie chcę?Nie, na pewno nie.Nie mogę zmarnować takiej szansy.Już od dawna łączy mnie więź z Justinem.Ale teraz czuję się tak, jakbym spotkała kogoś, kto jeszcze bardziej odmieni moje życie.To jest coś nie do opisania.On sprawia, że czuję się tak...wyjątkowo.Owszem, wcześniej też tak było, ale jego dotyk powoduje, że na moim ciele kumuluje się tysiące ciarek, które dopiero po upływie kilku minut stopniowo znikają.To ciepło jego ramion sprawia, że nawet w arktycznym klimacie czułabym się tak, jak by świeżo rozpalonym ognisku.
-Nora, śniadanie!-wołanie mojej mamy przerwało moje ciche przemyślenia.
Zeszłam na dół zupełnie nieogarnięta, z nieładem na głowie, podkrążonymi oczyma i w za dużej koszulce, którą kiedyś wygrzebałam z szafy taty.
-Jak się spało?-jej dobry humor nieco mnie zadziwił.Dawno nie widziałam jej w tak dobrej formie.Nie wyglądała na swoje 38 lat.Na ulicy spokojnie wyglądałybyśmy jak koleżanki.
-Niezbyt dobrze...wiesz, po koncertowe emocje-żeby tylko po koncertowe-pomyslałam i upiłam łyk soku z pomarańczy.
-Mam dla ciebie wiadomość.Trochę boję się twojej reakcji, ale mam nadzieję, że odbierzesz to entuzjastycznie.
-Hmm...a więc?-nie miałam pojęcia o co chodzi.
-Zaprosiłam na dzisiejszą kolację Johna-mojego przyjaciela z pracy.
-Przyjaciela...-burknęłam pod nosem.
-I chciałabym, abyś w niej uczestniczyła-dodała.
-Mam inne plany na dziś.
-Nora, zależy mi na twojej obecności-objęła moją dłoń i domyśliłam się, że coś jest na rzeczy.Zwykłego przyjaciela nie zaprasza się ot tak na kolację w towarzystwie swojej córki.
-Nie jestem głupia, wiem że to jakiś twój nowy kochać-wypaliłam.Wiedziałam, że sprawiłam jej tym przykrość, ale momentalnie zrobiło mi się żal taty.On ją nadal kocha, zresztą...to przez nią ich małżeństwo się rozpadło.
-Mogłabyś czasem zostawić komentarze dla siebie...
-Okej, okej.Skoro tak bardzo chcesz, to zostanę i poznam mojego nowego"tatuśka".-odparłam niechętnie.
-Nora...
-Ok, już idę.
Zsunęłam się z krzesła i wróciłam do swojego pokoju.Moje plany na wieczór legły w gruzach.

                      Justin, dziś nie będziemy mogli się spotkać, chyba że masz czas za dwie godziny. 

Nacisnęłam przycisk"wyślj" i czekałam na odpowiedź.Chciałabym go teraz ujrzeć.Minęło zaledwie kilka godzin, a juz mi go brak.

        Dla ciebie zawsze znajdę czas.Czekaj na mnie na pomoście, po którym wczoraj spacerowaliśmy.

Ucieszyłam się na widok tego sms'a.Wzięłam szybką kąpiel, umyłam swoje długie włosy, z którymi zawsze miałam problem, bo nienawidziłam ich rozczesywać.Nałożyłam na nie truskawkową odżywkę, a w ciało wsmarowałam kokosowy balsam.Okryłam się pudrowym ręcznikiem i wysuszyłam włosy.Ubrałam się wyjątkowo elegancko.Włożyłam przewiewną, białą sukienkę na cienkich ramiączkach, a do tego malinowe baleriny.Wahałam się, czy nie zmienić stroju na bardziej sportowy, ale uznałam, ze moje nogi prezentują się świetnie w tej sukience, która sięgała przed kolana.Włosy ułożyły się w delikatne fale, więc puściłam je luźno, przerzucając na lewą stronę.Byłam gotowa.Zeszłam na dół i powiadomiłam mamę, że wychodzę.Nie byłaby sobą, gdyby nie przypomniała mi o kolacji, w której zresztą nie miałam najmniejszej ochoty uczestniczyć.Zmierzając w stronę umówionego miejsca czułam na sobie wzrok kilku chłopaków, co dodało mi tylko pewności siebie.Skręciłam w prawo i zauważyłam zbliżającą się w oddali postać.Justin.Miał perfekcyjnie postawioną grzywkę, a uśmiech nie schodził z jego twarzy.
-Pięknie wyglądasz-usłyszałam z jego ust, po czym poczułam, jak otula mnie swoimi silnymi ramionami.
-Dzięki-uśmiechnęłam się nieśmiało-To co dziś robimy?
-Myślałem o studio tanecznym, ale skoro wyglądasz tak obłędnie, to może po prostu spacer?-zaproponował.
-Jasne, czemu nie-odgarnęłam kosmyk włosów za ucho.
Przez dłuższą chwilę wpatrywał się we mnie, a raczej rozbierał mnie wzrokiem, co było nieco krępujące.W końcu się odezwał:
-Opowiedz mi coś o sobie.
-A co chciałbyś wiedzieć?
-Cokolwiek, ewentualnie wszytko-powiedział ukazując swój uśmiech numer 325365342(było ich strasznie dużo, a każdy miał w sobie coś innego, co pociągało mnie w pewien sposób.
-Jestem Nora Johns.W maju skończyłam 17 lat.Interesuję się muzyką i tańcem.Jestem belieberką od 3 lat.Pomogłeś mi w trudnych sytuacjach.Wtedy, kiedy moi rodzice-nie zdążyłam skończyć zdania i poczułam, jak łzy jedna, po drugiej spływają po moim policzku.
-Nora...
-Przepraszam, jestem beznadziejna-powiedziałam cicho szlochając.
Justin zbliżył się do mnie, otarł moje łzy i mocno przytulił do siebie, muskając delikatnie moje czoło.
-Jesteś cudowna i niesamowicie wrażliwa, i to w tobie ko...lubię.Wiem, co czujesz.Moi rodzice rozstali się, kiedy byłem mały, choć to pewnie wiesz, skoro jesteś belieberką.Nie było mi łatwo.Przyzwyczaiłem się do codziennej obecności taty.Na początku winiłem go o to, że po prostu zostawił nas, jak niechciane zabawki, które się znudziły i zostały rzucone w kąt, ale po latach się z tym pogodziłem i zrozumiałem, że miłość moich rodziców nie była na tyle silna, aby miała przetrwać.
-Cholernie za nim tęsknię-wydukałam z trudem.
-Wiem kochanie, wiem.Ale musisz być dzielna mimo wszystko.Obiecaj mi to.Nie chcę, abyś była smutna.
-Postaram się.Justin...dziękuję-powiedziałam, po czym zostawiłam pocałunek na jego policzku.
-Lubię, kiedy to robisz.
-Co robię?
-Sprawiasz, że zapominam o całym świecie.Jesteś cudowna.
Po tych słowach zaczął zbliżać swoją twarz do mojej.Dobrze wiedziałam, co chciał zrobić.
-Justin...ja nie mogę.-cholera, co ja gadam.
-A no tak, pewnie masz chłopaka, a ja tylko zajmuję twój czas-wstał i otrzepał tył swoich spodni.
-Nie, to nie tak.Po prostu...sama nie wiem.Nie chcę pakować się w kłopoty.Masz swój wielki świat, do którego ja nie pasuję.
Przeczesał końce swoich włosów.Był zdenerwowany.
-Nic nie wiesz.Myślałem, że jesteś inna, a zachowujesz się jak oni wszyscy.Widzisz we mnie tylko gwiazdę.-wykrzyczał prosto w moją twarz.
-Wcale tak nie jest.Nie chcę, żeby to tak szybko się toczyło.Boję się tego, że mnie w sobie rozkochasz, a potem zostawisz i wrócisz do siebie-nie wierzyłam w to, co mówię.

Justin's Pov:

Zachowałem się jak niedojrzały palant.Kurwa.Tak bardzo mi na niej zależy, a oczywiście wszystko muszę zjebać.Norma.Widziałem strach i przerażenie w jej oczach.
-Przepraszam-wydusiłem.
-Nie masz za co mnie przepraszać, Justin-powiedziała swoim delikatnym głosem.
-Mam.Zachowuję się jak szczeniak.Myślisz sobie, że chcę się tobą zabawić, ale nic nie rozumiesz.
-To mi to w końcu wytłumacz.-skrzyżowała ręce.
-Nie mogę.Nie teraz.Zresztą...i tak mi nie uwierzysz.
-Znów zaczynasz.Grasz ze mną w jakieś głupie gierki.Nie wiem po co tu zostałes, czemu się ze mną spotykasz.Nie wiem.Nic nie wiem-powiedziała z oburzeniem.
-Poczekaj jeszcze trochę, proszę.-odpowiedziałem błagalnym głosem.
-Zawieziesz mnie do domu?
-Dopiero, co przyszłaś.
-Straciłam ochotę na rozmowę.Chcę być teraz sama.
Wszystko zjebałem.Było tak cudownie, a wyszło jak zwykle.
-Jak uważasz- powiedziałem wzdychając cicho .
Ruszyliśmy w stronę samochodu.Chciałem objąć jej dłoń, ale szybko odskoczyła.Spasowałem.Całą drogę powrotną nie odezwała się ani słowem.Patrzyła rozmarzona w okno.
-To tutaj-powiedziała, po czym sięgnęła ręką po klamkę, ale uniemożliwiłem jej to zatrzaskując drzwi.
-Co ty robisz?Wypuść mnie.
-Zobaczymy się jeszcze?-spytałem mając nadzieję, że się zgodzi.
-Nie wiem Justin, na prawdę nie wiem.
-Zależy mi...
-A myślisz, że mi nie?Jesteś cholernym dupkiem i skrywasz przede mną jakieś tajemnice, ale dawno mi na nikim tak nie zależało.Tak bardzo cię nienawidzę, a zarazem nie chcę się z toba żegnać-kończąc zdanie jakimś cudem odblokowała drzwi i zapłakana wybiegła z samochodu.
Chciałem za nią biec, ale zamurowało mnie.Jej słowa tak bardzo mną wstrząsnęły, że nie wiedziałem co robić.Wiedziałem tylko jedno-nie mogę pozwolić jej odejść.Nie mogę.Włożyłem kluczyk do stacyjki, po czym ruszyłem w stronę hotelu.

                                      _______________________________________________

                                 No i kolejny rozdział za nami.Mam nadzieję, że Wam się spodoba.Komentujcie i   
 polecajcie mojego bloga innym.Będę bardzo wdzięczna :)
+poszukuję osoby, która zajęłaby się wyglądem tego bloga.Chętne osoby proszę o zostawienie komentarza, który będzie odwoływał się do mojej prośby.

sobota, 3 maja 2014

Rozdział V

 Nora Pov:

Nadal w to nie wierzę.Ja, Justin, my.Nie, za dużo sobie wyobrażam.Pewnie i tak się nie odezwie i już jutro wrócę do swojej szarej rzeczywistości.
-Hej mamo, jestem.-rzekłam nieco zmęczona.
-Nora, czy ty nie umiesz odebrać telefonu?!
-Tak, wiem że dzwoniłaś mnóstwo razy, ale wiesz jak to jest...masa ludzi, hałas, potem byłam z Justinem i straciłam rachubę czasu.
-Chwila, chwila.Nie pasują mi ostatnie słowa.Zawsze miałaś bujną wyobraźnię, ale żeby aż tak?
-Nie chce mi się opowiadać wszystkiego po kolei.Jestem zmęczona, pójdę się położyć.
-Oj dziecko, talent do zmyślania bajeczek masz chyba po ojcu.
Nie lubiłam, kiedy zaczynała jego temat.Rozstali się 2 lata temu.Strasznie przeżywałam te chwile i jedyną osobą, która pomogła mi to wszystko ogarnąć(poza Eryką) był Justin.To niesamowite, jak ktoś, kogo nawet nie znasz może podnieść cię na duchu.Tęskniłam za tatą.Często przywołuję wspomnienia z nim związane.Pamiętam, jak zawsze chodziliśmy nad staw i urządzaliśmy zawody, kto dalej rzuci kamień.Dość.Nie chcę do tego wracać.Moje rozmyślania przerwał dźwięk telefonu, powiadamiający o nowej wiadomości.

        Słodkich snów księżniczko.Wiesz od kogo.

Justin.A więc nie zapomniał.

       Dziękuję i nawzajem.Tak, nie trudno się domyślić.Nikt inny nie nazywa mnie księżniczką.

Po chwili dostałam odpowiedź:

       A więc jestem pierwszy.Mam w zanadrzu jeszcze inne określenia.

Uśmiechnęłam się do ekranu telefonu i odłożyłam go na stolik.

Justin Pov:

Nie umiem przestać o niej myśleć.Nie wiem, co się ze mną dzieje.Zwykła, normalna dziewczyna w ciągu kilku godzin namieszała w mojej głowie i sprawia, że mam uśmiech na twarzy.Jej oczy-coś cudownego.
-Halo, Bieber!Żyjesz?-spytał Ryan.
-Tak, tak-odpowiedziałem wyrwany z transu.
-Co ty tak marzysz?Jakąś laskę poznałeś, czy co?
-Nie, tak...to znaczy...
-O kurwa, co się nic nie chwalisz?
Miałem nikomu nie mówić o Norze, ale mój kochany przyjaciel musiał się sam domyślić.
-No co tu dużo mówić...Poznałem niesamowitą dziewczynę na koncercie, z którą spędziłem cały dzień.
-Nie mów, że to ta dupa, która była OLLG?
-Tak, to Nora.
-Niezła sztuka, nie powiem, że nie.
-Ryan...
-No co?Nie wiesz może, czy ma siostrę?-zaśmiał się
-Kurwa, to nie jest śmieszne.Przełożyłem resztę koncertów specjalnie po to, aby się z nią jeszcze spotkać.Prawie nic o niej nie wiem, a tak cholernie za nią tęsknię.
-Uhuuh, Bieber się zakochał.
-Nie.Ja jej w ogóle nie znam-upierałem się.
Wyobrażam sobie Bóg wie co.Chciałbym być teraz obok niej.Patrzeć jak zasypia...usłyszałem dźwięk sms'a.

     Justin, żałuję tego, że Cię tak potraktowałam.Odezwij się do mnie, proszę.Ciągle o Tobie myślę.
                                                                                                                                                    Selena.

A ja myślę o Norze.O jej uroczym uśmiechu, pięknych, lśniących włosach, ponętnych ustach, które mam coraz większą ochotę pocałować.O wszystkim.Nagle do pokoju wparował wściekły Scooter.
-Kurwa mać, czy ty sobie jaja robisz?Bez mojej wiedzy przekładasz koncerty, bo masz takie widzi mi się?!Nie rób z siebie zadufanej gwiazdeczki!-powiedział, a wręcz wykrzyczał mi to prosto w twarz.
-To ty dajesz te koncerty, czy ja?W każdej chwili mogę cię zwolnić, więc nie wpierdalaj się tam, gdzie nie musisz!Mam do załatwienia kilka spraw tutaj.
-Tu?Na tym zadupiu?Proszę cię...
-Tak, tu.Nie zawracaj mi teraz tyłka i lepiej stąd wyjdź.
Miałem ich dość.Ciągle się mnie czepiają i traktują tak, jakbym nie wiedział nic o życiu, a przeżyłem więcej, niż oni wszyscy razem wzięci.Mama, właśnie.Miałem do niej zadzwonić.
-Halo?-usłyszałem znajomy głos.
-Hej mamo-powiedziałem łagodnym tonem.
-Oh, Justin!Tak za tobą tęsknię.-usłyszałem w jej głosie smutek i pustkę.
-Nawet nie wiesz, jak ja...
-Ale już niedługo się widzimy.-powiedziała
-Tak, mam ci tyle do powiedzenia...
-Jak dzisiejszy koncert?-spytała
-Świetnie, jak zwykle.Cudowna atmosfera.
Świetnie, to za mało powiedziane.To był jeden z najlepszych dni w moim życiu, ale tym postanowiłem się nie dzielić.
-Pewnie jesteś zmęczony synku, śpij dobrze.
-Ty też mamo.Kocham Cię.-po tych słowach odłożyłem słuchawkę i zaszyłem się w łazience biorąc długą kąpiel.
Kiedy już się odświeżyłem i zrelaksowałem postanowiłem w końcu położyć się spać.Drugą rzeczą, o jakiej marzyłem był właśnie spokojny sen.Pierwszą było ponowne ujrzenie Nory.Już jutro ją spotkam...


Dziękuję za każdy komentarz!Wiem, że niezbyt spora liczba osób czyta mojego bloga, ale bardzo zależy mi na waszej opinii.Bez was nie byłoby tego ff.Nie mogę się doczekać, aby dodać następny rozdział.Będzie on zdecydowanie dłuższy od poprzednich.


środa, 30 kwietnia 2014

Rozdział IV

Szok.Justin właśnie kończył śpiewać "As long as you love me".Ani trochę nie wiedziałam, co robię w tym miejscu.Czułam na sobie spojrzenia kilku osób z Bieber Teamu.W końcu podeszła do mnie kobieta, jak się później okazało miała na imię Alison i zajmowała się stylizacjami Justina.
-Widzę, że spodobałaś się naszemu Bieberkowi-powiedziała z uśmiechem.
-Ja...nie...to znaczy..eeem-zaczęłam gubić się w słowach
-Spokojnie, wiem co mówię.Dam ci radę-bądź cierpliwa i zaufaj mu.To na prawdę świetny chłopak.
Zachowywała się tak, jakbyśmy zaraz mieli zostać parą.Kompletnie nie rozumiałam, co miała na myśli mówiąc te słowa i dając mi rady, które rzekomo mają mi się przydać.Nie zdążyłam jej odpowiedzieć, bo nagle pojawił się Justin.
-Mam nadzieję, że Alison nie zrobiła ci prania mózgu?-próbował być poważny, jednak po kilku sekundach pokazał swoje śnieżnobiałe zęby.
-Niee, jest bardzo miła.
-No tak.Pójdę się szybko przebrać w coś wygodniejszego.Daj mi 15 minut.
Nie wiem co on kombinował, ale zaczynało mi się to podobać, choć przyznam, że czuję się nieco jak w ukrytej kamerze.Po równych 15 minutach pojawił się Justin.Cholerny perfekcjonista.
-Jestem skarbie, możemy iść.
Miał na sobie czarną, opinającą i jednocześnie podkreślającą koszulkę, czarne spodnie z obniżanym krokiem i czerwone supry.Wyglądał seksownie.
-Iść?Gdzie?
-Zapraszam cię na...jakąś dobrą kawę i deser.
-Randka?-spytałam nieco niepewnie
-Jesteś bardziej sprytna i cwana, niż mi się wydawało.A więc zgadzasz się?
-Na randkę, czy na zwykły wypad do restauracji?
-Niech będzie, że na randkę-uśmiechnął się szczerze.
-A mam jakieś inne wyjście?-postanowiłam się z nim trochę podroczyć.
-Mogłabyś mi nadzwyczajniej w świecie świecie odmówić, jednak wolałbym, abyś tego nie robiła.
-A więc chodźmy!
Na jego twarzy momentalnie pojawił się uśmiech.Włożył ciemne okulary i nieco się zgarbił.No tak, prywatność.Weszliśmy do pierwszej, lepszej kawiarni i zajęliśmy miejsca.Nie musieliśmy długo czekać, bo po kilku minutach pojawiła się przy naszym stoliku kelnerka.Była około trzydziestki i wyglądała naprawdę świetnie.
-Czego państwo się napiją?-spytała.
-Poproszę cappucino i jakieś duże ciastko z dużą ilością bitej śmietany.-oblizał swoje usta, a ja zauważyłam, że kobiecie miękną nogi.O, czyli nie jestem sama!
-A dla pana dziewczyny?
-Nie jestem...-zaczęłam.
-To samo-odpowiedział Justin, przerywając mi w połowie zdania.
Kiedy pracownica przyjęła zamówienie zadała jeszcze jedno pytanie, którego żadne z nas się nie spodziewało, a już na pewno Justin.
-Czy ja pana skądś nie znam?
-Nie sądzę-odpowiedział zdenerwowanym tonem, ale opanował całą sytuację.
Po tych słowach kelnerka odeszła do baru i przekazała zamówienie osobom zajmującym się przygotowywaniem posiłków.
-Co to miało być?-spytałam.
-Nie rozumiem o czym mówisz?
-Nie udawaj...dlaczego przerwałeś mi, kiedy próbowałam powiedzieć, że nie jestem twoją dziewczyną?
-Oj przestań...-machnął ręką i zaczął przyglądać się moim oczom.
-Dlaczego tak na mnie patrzysz?Jestem brudna?Mam rzęsę pod okiem, a może wyskoczył mi ogromny pryszcz?-zażartowałam.
-Masz piękne oczy, takie...tajemnicze.
-Ty cały jesteś tajemniczy.Nadal nie wiem, co tu robię.
-Siedzisz ze mną i miło spędzasz czas.Nie podoba ci się?
-Przestań to robić!
-Co takiego?
-Ciągle udajesz, że nie wiesz o co chodzi i wymigujesz się z odpowiedzi.
-Wszystkiego dowiesz się w swoim czasie.
Naszą rozmowę przerwała kobieta, która położyła zamówione przez nas(w sumie przez Justina) desery.
-Dziękuję-powiedzieliśmy równocześnie.
Justin zaczynał jeść swoje ciastko z kremem.Przyznał, że robił to tak seksownie, że w tym momencie miałam ochotę zostać tym przysmakiem.Co ja wygaduję...Po chwili poczułam, jak Justin smaruje mój nos bitą śmietaną.
-Co to miało być?!-powiedziałam lekko oburzona.
-Tak się we mnie zapatrzyłaś, że musiałem coś zrobić-moim oczom ukazał się rząd jego idealnie białych zębów.
-Bardzo śmieszne...-lekko się zawstydziłam i poczulam, jak moje policzki różowieją.
-Do twarzy ci ze śmietaną na twarzy-zachichotał. 
-Myślę, że tobie też będzie-powiedziałam, po czym jednym ruchem sprawiłam, że na jego ustach pojawiła się śmietankowa masa.
Byliśmy tak zajęci śmieniem się i wygłupianiem, że nie zauważyliśmy ludzi, którzy patrzeli na nas, jak na małe dzieci, które nie wiedzą, jak zachować się w miejscu publicznym.
-Chodźmy stąd!-rzekł Justin, ciągnąc mnie za rękę.
Wyszliśmy z restauracji i oboje postanowiliśmy, że zwiedzimy chociaż małą część miasta.Świetnie się razem bawiliśmy.Byliśmy w galerii handlowej, na lodach, na letnim torze saneczkowym.Kilka osób zaczepiło Justina, mówiąc mu, że jest łudząco podobny do Justina Biebera.
-Dawno tak miło nie spędziłem czasu-powiedział roześmiany Justin.
Poczułam, że to w pewnym sensie moja zasługa.
-Ja również- przyznałam.
Całkowicie straciłam rachubę czasu.Zerknęłam na wyświetlacz telefonu, a tam aż 20 nieodebranych połączeń od mamy.Cholera, mam przechlapane.
-Justin, muszę już iść...-powiedziałam niechętnie.Nie chciałam się z nim żegnać.Było mi strasznie dobrze w jego towarzystwie.
-Zobaczymy się jutro?-spytał.
-A nie wracasz do siebie?-przyznam, że byłam nieco zdziwiona.
-Zostanę tutaj jeszcze trochę.
Ucieszyłam się.Polubiłam go, nawet bardzo.
-To świetnie, jasne, że się zobaczymy!
-Mógłbym dostać twój numer telefonu?Skontaktuję się z tobą i umówimy się o której godzinie po ciebie przyjadę.
-Emm, jasne.-podałam mu ciąg cyfr, po czym ze smutkiem się z nim pożegnałam.
Przytulił mnie do siebie i musnął mój policzek.
-Do zobaczenia śliczna!-oblizał swoje pełne usta.
-Do jutra cwaniaczku-uśmiechnęłam się szczerze i ruszyłam w stronę dworca.

wtorek, 22 kwietnia 2014

Rozdział III

Zajęłam miejsce przy samej scenie.Wszyscy się przepychali, krzyczeli, a ja byłam tak zamyślona, że nie zwracałam na to uwagi.On jest...cudowny.Rozmawialiśmy ze sobą tak, jakbyśmy znali się parę ładnych lat.Odliczanie.5....4....3...coraz głośniejsze piski, 2......1!Nagle na wielkich, metalowych skrzydłach wleciał Justin.On jest niesamowity.Swój koncert rozpoczął piosenką "All around the world".Tłumy płaczących i za razem śpiewających z nim belieberek.Coś nie do opisania.A on...tak cholernie seksowny.Czy on właśnie puścił do mnie oczko? O kurwa.
-Kolejna piosenka dedykowana będzie każdej z was, moje księżniczki.Wiem, jak czasem trudno pogodzić się ze stratą kogoś bliskiego, brakiem akceptacji.Dlatego też napisałem tą piosenkę dla was.
Zabrzmiały pierwsze słowa "Be alright". Właśnie ten utwór pomógł mi, kiedy przeżywałam trudne, rodzinne momenty.Mam coś nie tak ze wzrokiem, albo Justin kątem oka spogląda na mnie.
-Jesteście gotowe na OLLG?-rzekł z uśmiechem, po czym dodał-Ja już odnalazłem w tłumie swoją wybrankę.Proszę, aby dziewczyna w neonowej bluzce, o zniewalającym uśmiechu weszła na scenę.Fredo, pomóż jej.-wskazał palcem na mnie
O cholera, czy ja właśnie zostałam OLLG Justina?Podszedł do mnie facet, o którym wspomniał Justin.Z jego słow pamiętam tylko: Nie denerwuj się mała.
Nawet się nie zorientowałam, kiedy znalazłam się na scenie.Podszedł do mnie Justin, delikatnie ujął moją dłoń i przyciągnął do siebie.Znalazłam się w jego ramionach, które były niesamowicie silne i umięśnione, przez co czułam się jak mała, drobniutka istotka.
-Mówiłem, że cię znajdę-szepnął mi ucha, "niechcący" muskając jego płatek.
Czułam się tak...wyjątkowo.Ujął mnie w talii i zaczęliśmy kołysać się w rytm piosenki.Włożył wianek na moją głowę, owijając sobie moje włosy wokół palca.Byłam w takim szoku, że do końca nie wiedziałam co się dzieje.Skończył śpiewać i usłyszałam pytanie:
-Jak ci na imię kochanie?-zapytał, pokazując przy tym swoje śnieżnobiałe zęby
-Nora
-Piękne imię, piękna właścicielka-uśmiechnął się i poprosił o brawa dla mnie
Zmierzaliśmy w kierunku backstage'u, kiedy nagle szepnął:
-Zaczekaj tutaj na mnie księżniczko.
-A-aalee..-nie wiedziałam, co powiedzieć.
-Żadne ale.Zaufaj mi-musnął mój policzek, po czym wrócił na scenę.

                                                                * * * * * * * * * * * * *
                                   Przepraszam za tak krótki rozdział, ale od jutra piszę egzaminy i nie mam
                                   zbyt dużo czasu.Mam nadzieję, że rozumiecie.Dziękuję wszystkim za miłe
                                   komentarze :) Trzymajcie za mnie kciuki!

piątek, 18 kwietnia 2014

Rozdział II

Tour bus Justina:

-Stary, co jest?-rzekł Ryan
-Ona nie da mi spokoju...
-Selena?
-A jak myślisz?
-O co znów jej chodzi?Kompletnie nie ogarniam tej dziewczyny...
-Nie tylko ty.Rozstając się ze mną była niemalże w stu procentach pewna, że jej uczucie wygasło, a teraz non stop dzwoni do mnie, mówiąc zapłakanym głosem, że mnie potrzebuje i tęskni.
-A ty?Nadal ją kochasz?
-Sam nie wiem...jest dla mnie kimś ważnym, ale ile razy można wchodzić do tej samej rzeki?
-To fajna laska, sam bym się za nią zabrał, ale cóż...nie wygram z Justinem Boskim Bieberem.
-Ej!
-Wyluzuj Biebs.
-Nie wiem co o tym wszystkim myśleć.
Donośny głos Alfredo przerwał naszą rozmowę:-Chłopaki, jesteśmy na miejscu! 
-Może tutaj wyrwiesz jakąś dupe?-ze śmiechem powiedział Ryan
-Tobie tylko jedno w głowie-odpowiedziałem lekko szturchając przyjaciela łokciem.
Wreszcie weszliśmy do hotelu i wypełniliśmy wszystkie papiery dotyczące naszego pobytu w tymże budynku.Wziąłem klucz od swojego pokoju i nie rozpakowując rzeczy zaszyłem się na parę godzin w łazience, rozmyślając o swoim życiu i nie ukrywając-Seleną. Dwa lata związku, to dość sporo czasu, aby przywyknąć do bliskości tej drugiej osoby.Poza tym, jest niesamowitą dziewczyną, ale jak każda, miewa swoje humorki.Już nie wiem co zrobić z tą całą sytuacją.Może muszę kogoś poznać?Może dzięki komuś z poza obrębu sławy, fleszy zrozumiem co to prawdziwa miłość?
 
Dom Nory
W końcu nadszedł wyczekiwany przeze mnie dzień, a mianowicie koncert.Od rana trwały wielkie przygotowania.Stanę twarzą w twarz z Justinem Bieberem.Szykując posiłek w kuchni, zauważyłam na stole kartkę, której nadawcą była moja mama: Musiałam dziś wcześniej wyjść do pracy.Baw się dobrze słońce!
Tak, do pracy...Od jakiegoś czasu czułam, że ma kogoś nowego.W sumie to dobrze.Może ten facet będzie dla mnie lepszym ojcem.Zjadłam dwie kanapki z sałatą, żółtym serem i rzodkiewką.Czas na prycznic.Nałożyłam na swoje mokre już ciało kakaowy żel, który powoli wcierałam w skórę.Po wyjściu z kabiny wytarłam się ręcznikiem i ubrałam bieliznę.Zabrałam się za makijaż, który ograniczał się tylko i włącznie do małej ilości pudru i tuszu do rzęs.Swoje pełne usta musnęłam truskawkowym błyszczykiem.Z racji tego, że był lipiec i trzydziestostopniowy upał włożyłam swoje ulubione szorty z wysokim stanem i bluzkę w neonowym kolorze.Moje ciemno-brązowe fale postanowiłam rozpuścić.Jedyne co w sobie lubiłam, to właśnie włosy.Wyglądałam całkiem ok.Kiedy byłam już na dole, założyłam na swoje małe stópki (miałam rozmiar 37 i często nie umiałam znaleźć butów w tym oto rozmiarze) białe conversy.2 godziny do koncertu.Ruszyłam w stronę dworca.Vancouver znajdowało się godzinę drogi od miasta, w którym mieszkam.Kiedy już weszłam do pociągu, zajęłam miejsce i zaczęłam myśleć nad tym, co powiem Justinowi.Sama myśl o tym sprawiała, że w moim brzuchu kumulowało się tysiące motyli.Jestem na miejscu.Spotkałam po drodze dziewczynę, która również wybierała się na koncert, więc razem udałyśmy się na arenę.Była trochę zdesperowana, bo nie umiała pohamować swego szczęścia, co w niektórych sytuacjach mnie irytowało.Podziękowałam jej za dotrzymanie towarzystwa i poszłam za grupą ludzi, którzy mieli M&G.Kolejka była strasznie długa.Miałam wrażenie, że nie starczy całego dnia, aby każdy mógł stanąć oko w oko ze swoim idolem.Co chwila wychodziły dziewczyny całe zapłakane i trzęsące się(podejrzewam) ze szczęscia.Moja kolej.Jakiś facet pociągnął mnie za rękę(przyznam, że miał dużo siły) i kazał wejść za kurtynę.
-Spokojnie Nora-pomyślałam i zrobiłam co kazał.
Podniosłam głowę i ujrzałam GO.Był jeszcze bardziej przystojny i męski, niż na zdjęciach.
-Hej kochanie-powiedział bacznie mi się przyglądając i jednocześnie przygryzając dolną wargę.
-He-eej Justin.-Teraz wiedziałam, co czuły dziewczyny przede mną.
-A więc co masz mi do powiedzenia?-jego uśmiech był tak strasznie czarujący, że myślałam, że za moment znajdę się na podłodze.
-Pewnie sobie myślisz, że jestem kolejną psychofanką, która będzie powtarzać "OMG, Justin Bieber".-nagle przybyło mi odwagi.-Jednak mam ci coś innego do powiedzenia.Obiecałam sobie, że nie będę płakać i jak na razie się udaje.
-Zuch dziewczyna-przerwał mi
-A więc...nie kocham cię za wygląd, choć przyznam, że jesteś strasznie przystojny-ups, tego nie miało być-Nie za sławę, pieniądze, ale za to, jakim jesteś niesamowitym człowiekiem.Pomogłeś mi w wielu sytuacjach.-poczułam jak po moim policzku spłynęła symboliczna łza.
-Jesteś słodka, ale nie płacz.-objął mnie swoimi umięśnionymi ramionami i jednocześnie poczułam bicie jego serca-Dokładnie minutę temu cię ujrzałem i od razu poczułem, ze jesteś mądrą dziewczyną.
-Miło mi to słyszeć-lekko się zawstydziłam.
-Mam nadzieję, że jeszcze się zobaczymy, bo takiej dziewczyny nie spotyka się na co dzień-mówiąc to oblizał swoje usta i przez to miałam nagłą ochotę je pocałować.
-To nie zależy tylko ode mnie, ale od ciebie również.
-O ty mądralo-zachichotał
Naszą rozmowę przerwał facet, który wprowadził, użyłabym nawet słowa WEPCHNĄŁ mnie do tego miejsca.
-Justin, co ty za pogadanki urządzasz?!Robimy zdjęcie, bo kolejna faneczka czeka!
Grr, już go nie lubię.
-Okej, okej.Spokojnie.-przewrócił swoimi karmelowymi oczyma.
-A więc..
-A więc...dostanę od ciebie całusa?-wskazał palcem na swój policzek, teatralnie trzepocząc przy tym rzęsami.
-Hmm...niech pomyślę-specjalnie udawałam, bo byłabym głupia, gdybym go nie pocałowała
-Proszę...-odpowiedział z miną szczeniaczka, która stała się jedną z moich ulubionych
-Zgoda!-uśmiechnęłam się szczerze, po czym lekko wspięłam się na palcach i pozostawiłam pocałunek na jego policzku
-Masz mięciutkie usta-stwierdził, a ja momentalnie poczułam, że cała się rumienię.
No nie, znów ten facet...
-Cholera, Bieber!Czy my się nie rozumiemy?Stoisz tu już z tą panną od piętnastu minut, a umawialiśmy się na góra trzy!
-Wyluzuj, mi się nigdzie nie spieszy.Poza tym, to ja cie płacę, nie ty mi.
-To ja już może pójdę..-rzekłam niepewnie
-Wypatrzę cię w tłumie, obiecuję-powiedział, unosząc dwa palce ku górze, na znak tego, że dotrzyma słowa.

                                                              *************
                          Jak wam się podoba?Piszcie swoje rekacje w komentarzach.

środa, 16 kwietnia 2014

Rozdział I

Promienie słońca padające prosto na moją twarz obudziły mnie wczesnym rankiem.Nie pamiętam, która była godzina.Siódma, może ósma.Nie ważne.W tej chwili ważne było dla mnie to, abym mogła zobaczyć i usłyszeć Justina.Tak bardzo chciałabym wsłuchać się w jego cudowny głos...Nagle moje bujanie w obłokach przerwał dochodzący z dołu głos mamy.
-Czego ona znowu chce...-powiedziałam sama do siebie.
Wsunęłam kapcie na zimne stopy i niechętnym krokiem zeszłam do kuchni.
-Cześć córeczko!-powiedziała tak miłym i pełnym entuzjazmu głosem, że mnie zamurowało
-Cześć..-odpowiedziałam niechętnie
-Mam coś dla ciebie!W której ręce?-trzymała za sobą obie ręce bawiąc się ze mną w jakieś głupie gierki
-Nie mam ochoty na twoje żarty.
-Nie, to nie-wyciągnęła jakąś kopertę i po chwili dodała-Skoro nie chcesz, to ja będę musiała wybrać się na koncert Justina Biebera
-Co?O czym ty mówisz?-nie do końca doszły do mnie jej słowa
-Sama zobacz-wyciągnęła do mnie rękę, w której trzymała kopertę.Pierwsze co rzuciło mi się w oczy to napis"Przepraszam kochanie, mam nadzieję, że dzięki temu spełnisz swoje marzenia".
Natychmiast zajrzałam do środka, a tam co?BILET NA KONCERT JUSTINA BIEBERA! A CO NAJLEPSZE-MEET&GREET!
-Mamo! Jesteś najlepsza! Przepraszam cię za wczoraj, nawet nie wiesz jak mi teraz głupio..-nawet nie wiem kiedy łzy poleciały mi mimowolnie strumieniem
-Nie ma sprawy, mam nadzieję, że będziesz się dobrze bawić.
-Na pewno! Dziękuję, kocham cię!-z przeszywającą mnie radością powiedziałam, po czym pobiegłam na górę i pierwsze co zrobiłam, to wykręciłam numer telefonu Eryki, mojej najlepszej przyjaciółki.Mimo tego, iż miała dość mojej fascynacji Justinem, postanowiłam się z nią podzielić tą świetną informacją.
-Eryka!Nie uwierzysz, co się stało!Tak się cieszę, że chyba zatańczą nasz taniec radości-tak, tak..miałyśmy takowy
-Stop.Spokojnie.Wszystko po kolei.Niech zgadnę...jakiś przystojniak, który ma równie czarującego kolegę zaprosił cię do kina i poszukujecie czwartej osoby do kompletu?
-Lepiej! Mama właśnie kupiła mi bilet na koncert Justina!
-Ugh..ty i ten twój Bieber...
-Nie cieszysz się ze mną?-powiedziałam głosikiem, który miał wzbudzić w niej poczucie winy
-Cieszę, cieszę.Ale nie ukrywam, ze moja wersja była ciekawsza, no ale trudno.Poderwij tak tego swojego kochasia i jedź z nim w świat, ale oczywiście nie zapomnij o swojej kochanej przyjaciółce.
-Hahhaha, cała Eryka.Kocham cię wariatko!-tym optymistycznym wyznaniem zakończyłam naszą rozmowę.
Uznałam, że czas na kąpiel.Sięgnęłam do kosmetyczki po najpotrzebniejsze rzeczy i udałam się do łazienki.
                              ************************************************
                                Mam nadzieję, że chociaż w małym stopniu podoba wam się moje opowiadanie.
                                               Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze i wejścia!To naprawdę miłe.
                                Jak myślicie?Co ciekawego spotka Norę na koncercie?Czy wszystko dobrze się potoczy?

czwartek, 10 kwietnia 2014

Prolog

-Czy ty zawsze musisz traktować mnie jak pięcioletnie dziecko?Mogłabyś mieć do mnie chociaż trochę zaufania!-ze złością wykrzyczałam mamie prosto w twarz.
-Nora, dziecko...czy ty nie rozumiesz, że się o ciebie martwię?Na takich koncertach jest bardzo niebezpiecznie.Tłumy ludzi wpadają na siebie, zachowują się jakby byli pod wpływem środków odurzających.
-Dobrze wiesz, że czekałam na ten koncert kilka dobrych lat, a teraz nie pozwolisz mi spełnić moich marzeń.Co z ciebie za matka.Nienawidzę cię!
Nie miałam ochoty dłużej się z nią kłócić.Po tym, jak rozstała się z ojcem stała się strasznie nadopiekuńcza.Nawet jeśli chcę wyjść ze znajomymi to muszę ją informować o której godzinie wrócę, z kim się wybieram, po co, gdzie.Byłam zmęczona.Położyłam się na łóżku i włożyłam słuchawki do uszu.Nie musiałam się zastanawiać co puścić.Moja playlista składała się głównie z piosenek Justina Biebera-mojego idola, na którego koncert moja kochana mama nie pozwala mi iść.Po chwili nie myślałam już o niczym.Rozpływałam się przy dźwiękach "Be alright". Tak, wszystko będzie dobrze.Co ja się oszukuję, nic nie będzie dobrze.Mam wszystkiego dość.