sobota, 10 maja 2014

Rozdział VI

Nora's Pov:

Nie mam pojęcia czemu, ale w nocy nie potrafiłam zmrużyć oka.Chyba za dużo się wczoraj wydarzyło.Nie wierzę w to, co się dzieje.Przydałby się kubek lodowatej wody wylanej prosto na moją twarz.Może wtedy bym się ocknęła z tego dziwnego, a zarazem niesamowitego snu.Ale czy tego właśnie chcę?Nie, na pewno nie.Nie mogę zmarnować takiej szansy.Już od dawna łączy mnie więź z Justinem.Ale teraz czuję się tak, jakbym spotkała kogoś, kto jeszcze bardziej odmieni moje życie.To jest coś nie do opisania.On sprawia, że czuję się tak...wyjątkowo.Owszem, wcześniej też tak było, ale jego dotyk powoduje, że na moim ciele kumuluje się tysiące ciarek, które dopiero po upływie kilku minut stopniowo znikają.To ciepło jego ramion sprawia, że nawet w arktycznym klimacie czułabym się tak, jak by świeżo rozpalonym ognisku.
-Nora, śniadanie!-wołanie mojej mamy przerwało moje ciche przemyślenia.
Zeszłam na dół zupełnie nieogarnięta, z nieładem na głowie, podkrążonymi oczyma i w za dużej koszulce, którą kiedyś wygrzebałam z szafy taty.
-Jak się spało?-jej dobry humor nieco mnie zadziwił.Dawno nie widziałam jej w tak dobrej formie.Nie wyglądała na swoje 38 lat.Na ulicy spokojnie wyglądałybyśmy jak koleżanki.
-Niezbyt dobrze...wiesz, po koncertowe emocje-żeby tylko po koncertowe-pomyslałam i upiłam łyk soku z pomarańczy.
-Mam dla ciebie wiadomość.Trochę boję się twojej reakcji, ale mam nadzieję, że odbierzesz to entuzjastycznie.
-Hmm...a więc?-nie miałam pojęcia o co chodzi.
-Zaprosiłam na dzisiejszą kolację Johna-mojego przyjaciela z pracy.
-Przyjaciela...-burknęłam pod nosem.
-I chciałabym, abyś w niej uczestniczyła-dodała.
-Mam inne plany na dziś.
-Nora, zależy mi na twojej obecności-objęła moją dłoń i domyśliłam się, że coś jest na rzeczy.Zwykłego przyjaciela nie zaprasza się ot tak na kolację w towarzystwie swojej córki.
-Nie jestem głupia, wiem że to jakiś twój nowy kochać-wypaliłam.Wiedziałam, że sprawiłam jej tym przykrość, ale momentalnie zrobiło mi się żal taty.On ją nadal kocha, zresztą...to przez nią ich małżeństwo się rozpadło.
-Mogłabyś czasem zostawić komentarze dla siebie...
-Okej, okej.Skoro tak bardzo chcesz, to zostanę i poznam mojego nowego"tatuśka".-odparłam niechętnie.
-Nora...
-Ok, już idę.
Zsunęłam się z krzesła i wróciłam do swojego pokoju.Moje plany na wieczór legły w gruzach.

                      Justin, dziś nie będziemy mogli się spotkać, chyba że masz czas za dwie godziny. 

Nacisnęłam przycisk"wyślj" i czekałam na odpowiedź.Chciałabym go teraz ujrzeć.Minęło zaledwie kilka godzin, a juz mi go brak.

        Dla ciebie zawsze znajdę czas.Czekaj na mnie na pomoście, po którym wczoraj spacerowaliśmy.

Ucieszyłam się na widok tego sms'a.Wzięłam szybką kąpiel, umyłam swoje długie włosy, z którymi zawsze miałam problem, bo nienawidziłam ich rozczesywać.Nałożyłam na nie truskawkową odżywkę, a w ciało wsmarowałam kokosowy balsam.Okryłam się pudrowym ręcznikiem i wysuszyłam włosy.Ubrałam się wyjątkowo elegancko.Włożyłam przewiewną, białą sukienkę na cienkich ramiączkach, a do tego malinowe baleriny.Wahałam się, czy nie zmienić stroju na bardziej sportowy, ale uznałam, ze moje nogi prezentują się świetnie w tej sukience, która sięgała przed kolana.Włosy ułożyły się w delikatne fale, więc puściłam je luźno, przerzucając na lewą stronę.Byłam gotowa.Zeszłam na dół i powiadomiłam mamę, że wychodzę.Nie byłaby sobą, gdyby nie przypomniała mi o kolacji, w której zresztą nie miałam najmniejszej ochoty uczestniczyć.Zmierzając w stronę umówionego miejsca czułam na sobie wzrok kilku chłopaków, co dodało mi tylko pewności siebie.Skręciłam w prawo i zauważyłam zbliżającą się w oddali postać.Justin.Miał perfekcyjnie postawioną grzywkę, a uśmiech nie schodził z jego twarzy.
-Pięknie wyglądasz-usłyszałam z jego ust, po czym poczułam, jak otula mnie swoimi silnymi ramionami.
-Dzięki-uśmiechnęłam się nieśmiało-To co dziś robimy?
-Myślałem o studio tanecznym, ale skoro wyglądasz tak obłędnie, to może po prostu spacer?-zaproponował.
-Jasne, czemu nie-odgarnęłam kosmyk włosów za ucho.
Przez dłuższą chwilę wpatrywał się we mnie, a raczej rozbierał mnie wzrokiem, co było nieco krępujące.W końcu się odezwał:
-Opowiedz mi coś o sobie.
-A co chciałbyś wiedzieć?
-Cokolwiek, ewentualnie wszytko-powiedział ukazując swój uśmiech numer 325365342(było ich strasznie dużo, a każdy miał w sobie coś innego, co pociągało mnie w pewien sposób.
-Jestem Nora Johns.W maju skończyłam 17 lat.Interesuję się muzyką i tańcem.Jestem belieberką od 3 lat.Pomogłeś mi w trudnych sytuacjach.Wtedy, kiedy moi rodzice-nie zdążyłam skończyć zdania i poczułam, jak łzy jedna, po drugiej spływają po moim policzku.
-Nora...
-Przepraszam, jestem beznadziejna-powiedziałam cicho szlochając.
Justin zbliżył się do mnie, otarł moje łzy i mocno przytulił do siebie, muskając delikatnie moje czoło.
-Jesteś cudowna i niesamowicie wrażliwa, i to w tobie ko...lubię.Wiem, co czujesz.Moi rodzice rozstali się, kiedy byłem mały, choć to pewnie wiesz, skoro jesteś belieberką.Nie było mi łatwo.Przyzwyczaiłem się do codziennej obecności taty.Na początku winiłem go o to, że po prostu zostawił nas, jak niechciane zabawki, które się znudziły i zostały rzucone w kąt, ale po latach się z tym pogodziłem i zrozumiałem, że miłość moich rodziców nie była na tyle silna, aby miała przetrwać.
-Cholernie za nim tęsknię-wydukałam z trudem.
-Wiem kochanie, wiem.Ale musisz być dzielna mimo wszystko.Obiecaj mi to.Nie chcę, abyś była smutna.
-Postaram się.Justin...dziękuję-powiedziałam, po czym zostawiłam pocałunek na jego policzku.
-Lubię, kiedy to robisz.
-Co robię?
-Sprawiasz, że zapominam o całym świecie.Jesteś cudowna.
Po tych słowach zaczął zbliżać swoją twarz do mojej.Dobrze wiedziałam, co chciał zrobić.
-Justin...ja nie mogę.-cholera, co ja gadam.
-A no tak, pewnie masz chłopaka, a ja tylko zajmuję twój czas-wstał i otrzepał tył swoich spodni.
-Nie, to nie tak.Po prostu...sama nie wiem.Nie chcę pakować się w kłopoty.Masz swój wielki świat, do którego ja nie pasuję.
Przeczesał końce swoich włosów.Był zdenerwowany.
-Nic nie wiesz.Myślałem, że jesteś inna, a zachowujesz się jak oni wszyscy.Widzisz we mnie tylko gwiazdę.-wykrzyczał prosto w moją twarz.
-Wcale tak nie jest.Nie chcę, żeby to tak szybko się toczyło.Boję się tego, że mnie w sobie rozkochasz, a potem zostawisz i wrócisz do siebie-nie wierzyłam w to, co mówię.

Justin's Pov:

Zachowałem się jak niedojrzały palant.Kurwa.Tak bardzo mi na niej zależy, a oczywiście wszystko muszę zjebać.Norma.Widziałem strach i przerażenie w jej oczach.
-Przepraszam-wydusiłem.
-Nie masz za co mnie przepraszać, Justin-powiedziała swoim delikatnym głosem.
-Mam.Zachowuję się jak szczeniak.Myślisz sobie, że chcę się tobą zabawić, ale nic nie rozumiesz.
-To mi to w końcu wytłumacz.-skrzyżowała ręce.
-Nie mogę.Nie teraz.Zresztą...i tak mi nie uwierzysz.
-Znów zaczynasz.Grasz ze mną w jakieś głupie gierki.Nie wiem po co tu zostałes, czemu się ze mną spotykasz.Nie wiem.Nic nie wiem-powiedziała z oburzeniem.
-Poczekaj jeszcze trochę, proszę.-odpowiedziałem błagalnym głosem.
-Zawieziesz mnie do domu?
-Dopiero, co przyszłaś.
-Straciłam ochotę na rozmowę.Chcę być teraz sama.
Wszystko zjebałem.Było tak cudownie, a wyszło jak zwykle.
-Jak uważasz- powiedziałem wzdychając cicho .
Ruszyliśmy w stronę samochodu.Chciałem objąć jej dłoń, ale szybko odskoczyła.Spasowałem.Całą drogę powrotną nie odezwała się ani słowem.Patrzyła rozmarzona w okno.
-To tutaj-powiedziała, po czym sięgnęła ręką po klamkę, ale uniemożliwiłem jej to zatrzaskując drzwi.
-Co ty robisz?Wypuść mnie.
-Zobaczymy się jeszcze?-spytałem mając nadzieję, że się zgodzi.
-Nie wiem Justin, na prawdę nie wiem.
-Zależy mi...
-A myślisz, że mi nie?Jesteś cholernym dupkiem i skrywasz przede mną jakieś tajemnice, ale dawno mi na nikim tak nie zależało.Tak bardzo cię nienawidzę, a zarazem nie chcę się z toba żegnać-kończąc zdanie jakimś cudem odblokowała drzwi i zapłakana wybiegła z samochodu.
Chciałem za nią biec, ale zamurowało mnie.Jej słowa tak bardzo mną wstrząsnęły, że nie wiedziałem co robić.Wiedziałem tylko jedno-nie mogę pozwolić jej odejść.Nie mogę.Włożyłem kluczyk do stacyjki, po czym ruszyłem w stronę hotelu.

                                      _______________________________________________

                                 No i kolejny rozdział za nami.Mam nadzieję, że Wam się spodoba.Komentujcie i   
 polecajcie mojego bloga innym.Będę bardzo wdzięczna :)
+poszukuję osoby, która zajęłaby się wyglądem tego bloga.Chętne osoby proszę o zostawienie komentarza, który będzie odwoływał się do mojej prośby.

sobota, 3 maja 2014

Rozdział V

 Nora Pov:

Nadal w to nie wierzę.Ja, Justin, my.Nie, za dużo sobie wyobrażam.Pewnie i tak się nie odezwie i już jutro wrócę do swojej szarej rzeczywistości.
-Hej mamo, jestem.-rzekłam nieco zmęczona.
-Nora, czy ty nie umiesz odebrać telefonu?!
-Tak, wiem że dzwoniłaś mnóstwo razy, ale wiesz jak to jest...masa ludzi, hałas, potem byłam z Justinem i straciłam rachubę czasu.
-Chwila, chwila.Nie pasują mi ostatnie słowa.Zawsze miałaś bujną wyobraźnię, ale żeby aż tak?
-Nie chce mi się opowiadać wszystkiego po kolei.Jestem zmęczona, pójdę się położyć.
-Oj dziecko, talent do zmyślania bajeczek masz chyba po ojcu.
Nie lubiłam, kiedy zaczynała jego temat.Rozstali się 2 lata temu.Strasznie przeżywałam te chwile i jedyną osobą, która pomogła mi to wszystko ogarnąć(poza Eryką) był Justin.To niesamowite, jak ktoś, kogo nawet nie znasz może podnieść cię na duchu.Tęskniłam za tatą.Często przywołuję wspomnienia z nim związane.Pamiętam, jak zawsze chodziliśmy nad staw i urządzaliśmy zawody, kto dalej rzuci kamień.Dość.Nie chcę do tego wracać.Moje rozmyślania przerwał dźwięk telefonu, powiadamiający o nowej wiadomości.

        Słodkich snów księżniczko.Wiesz od kogo.

Justin.A więc nie zapomniał.

       Dziękuję i nawzajem.Tak, nie trudno się domyślić.Nikt inny nie nazywa mnie księżniczką.

Po chwili dostałam odpowiedź:

       A więc jestem pierwszy.Mam w zanadrzu jeszcze inne określenia.

Uśmiechnęłam się do ekranu telefonu i odłożyłam go na stolik.

Justin Pov:

Nie umiem przestać o niej myśleć.Nie wiem, co się ze mną dzieje.Zwykła, normalna dziewczyna w ciągu kilku godzin namieszała w mojej głowie i sprawia, że mam uśmiech na twarzy.Jej oczy-coś cudownego.
-Halo, Bieber!Żyjesz?-spytał Ryan.
-Tak, tak-odpowiedziałem wyrwany z transu.
-Co ty tak marzysz?Jakąś laskę poznałeś, czy co?
-Nie, tak...to znaczy...
-O kurwa, co się nic nie chwalisz?
Miałem nikomu nie mówić o Norze, ale mój kochany przyjaciel musiał się sam domyślić.
-No co tu dużo mówić...Poznałem niesamowitą dziewczynę na koncercie, z którą spędziłem cały dzień.
-Nie mów, że to ta dupa, która była OLLG?
-Tak, to Nora.
-Niezła sztuka, nie powiem, że nie.
-Ryan...
-No co?Nie wiesz może, czy ma siostrę?-zaśmiał się
-Kurwa, to nie jest śmieszne.Przełożyłem resztę koncertów specjalnie po to, aby się z nią jeszcze spotkać.Prawie nic o niej nie wiem, a tak cholernie za nią tęsknię.
-Uhuuh, Bieber się zakochał.
-Nie.Ja jej w ogóle nie znam-upierałem się.
Wyobrażam sobie Bóg wie co.Chciałbym być teraz obok niej.Patrzeć jak zasypia...usłyszałem dźwięk sms'a.

     Justin, żałuję tego, że Cię tak potraktowałam.Odezwij się do mnie, proszę.Ciągle o Tobie myślę.
                                                                                                                                                    Selena.

A ja myślę o Norze.O jej uroczym uśmiechu, pięknych, lśniących włosach, ponętnych ustach, które mam coraz większą ochotę pocałować.O wszystkim.Nagle do pokoju wparował wściekły Scooter.
-Kurwa mać, czy ty sobie jaja robisz?Bez mojej wiedzy przekładasz koncerty, bo masz takie widzi mi się?!Nie rób z siebie zadufanej gwiazdeczki!-powiedział, a wręcz wykrzyczał mi to prosto w twarz.
-To ty dajesz te koncerty, czy ja?W każdej chwili mogę cię zwolnić, więc nie wpierdalaj się tam, gdzie nie musisz!Mam do załatwienia kilka spraw tutaj.
-Tu?Na tym zadupiu?Proszę cię...
-Tak, tu.Nie zawracaj mi teraz tyłka i lepiej stąd wyjdź.
Miałem ich dość.Ciągle się mnie czepiają i traktują tak, jakbym nie wiedział nic o życiu, a przeżyłem więcej, niż oni wszyscy razem wzięci.Mama, właśnie.Miałem do niej zadzwonić.
-Halo?-usłyszałem znajomy głos.
-Hej mamo-powiedziałem łagodnym tonem.
-Oh, Justin!Tak za tobą tęsknię.-usłyszałem w jej głosie smutek i pustkę.
-Nawet nie wiesz, jak ja...
-Ale już niedługo się widzimy.-powiedziała
-Tak, mam ci tyle do powiedzenia...
-Jak dzisiejszy koncert?-spytała
-Świetnie, jak zwykle.Cudowna atmosfera.
Świetnie, to za mało powiedziane.To był jeden z najlepszych dni w moim życiu, ale tym postanowiłem się nie dzielić.
-Pewnie jesteś zmęczony synku, śpij dobrze.
-Ty też mamo.Kocham Cię.-po tych słowach odłożyłem słuchawkę i zaszyłem się w łazience biorąc długą kąpiel.
Kiedy już się odświeżyłem i zrelaksowałem postanowiłem w końcu położyć się spać.Drugą rzeczą, o jakiej marzyłem był właśnie spokojny sen.Pierwszą było ponowne ujrzenie Nory.Już jutro ją spotkam...


Dziękuję za każdy komentarz!Wiem, że niezbyt spora liczba osób czyta mojego bloga, ale bardzo zależy mi na waszej opinii.Bez was nie byłoby tego ff.Nie mogę się doczekać, aby dodać następny rozdział.Będzie on zdecydowanie dłuższy od poprzednich.